فرزند من اصلاً همکاری نمیکند
پسر من که تقریباً سه ساله است، ظاهراً شنوایی انتخابی دارد. اگر به او بگویم وقت آن است که از پارک برویم، فرار میکند و فقط به کاری که میکند ادامه میدهد و از من دور میماند. وقتی در ماشین را باز میکنم یا برادر کوچکترش را روی صندلی ماشینش میگذارم، با اینکه به او گفتهام نزدیکم بماند، در میرود. میتوانم بارها به او بگویم که اسباببازیهایش را بردارد و انگار اصلاً نمیشنود اما اگر بگویم «شکلات»، بلافاصله پاسخ میگیرم.
راهکارهایی که امتحان کردهایم:
- درخواست کردن با لحن مهربان و به کرات
- تغییر مسیر
- لغو کردن امتیازاتش
- بستن مچبند به دستش
- تمیز کردن با هم، خواندن آهنگ تمیزکاری، مسابقه برای تمیز کردن
وضعیت ما: احساس میکنم دیگر طاقتم طاق شده است.
راه حلهای کارشناسان
مسئولیت را به عهدهٔ کودک بگذارید: پسر شما بسیار سرسخت و خودسر به نظر میرسد و بچههای خودسر به عواقب منفی واکنش خوبی نشان نمیدهند و پیامدها فقط آنها را عصبانی میکنند. به جایش، جدولی برای پاداشدهی به رفتار خوب ایجاد کنید. راهکار پاداشدهی این پیام را میدهد که کودک شما کنترل زندگی خود را در دست دارد و اینکه انتخابهایش با پیامدهایی همراه هستند.
اولویتبندی کنید: راه حلی ساده برای کشمکشهای مربوط به سوار شدن در ماشین این است که او را قبل از برادر کوچکش روی صندلی بگذارید. در اینجا موضوع سلامت و ایمنی در میان است که او هیچ انتخابی دیگری ندارد. بجز آن، شما باید نبردهای خود را انتخاب و اولویتبندی کنید. ابتدا چیزی که برایتان مهمتر از همه است مانند جمع کردن اسباببازیها را انتخاب کنید تا رویش کار کنید. با صدایی مهربان اما قاطع به او بگویید که چه انتظاری دارید و اینکه جدی هستید. درک کنید که ممکن است در همان لحظهای که به او میگویید، آمادهٔ جمع کردن اسباببازیهایش نباشد، بنابراین از قبل به او هشدار دهید تا بتواند به آن فکر عادت کند.
همکاری کودک را جلب کنید: در مورد وظایف خانگی، او را به همکاری دعوت کنید. هیچکس به درخواست آمرانه یا احساس کنترل شدن، خوب پاسخ نمیدهد. بگویید: «قبل از شام چه کاری باید انجام بدی؟ خودت میتونی این کار رو انجام بدی یا به کمک من احتیاج داری؟ تصمیم با خودت».