سبک زندگی و طلاق

ناله کردن فرزندم مرا دیوانه می‌کند پسر پنج ساله‌ام از وقتی که یادم می‌آید نق‌نقو بوده است. به نظر می‌رسد که درست قبل از رسیدن به یک نقطه عطف رشد، مانند یادگیری خواندن، بدتر می‌شود اما هر وقت ناراحت یا کلافه باشد این کار را انجام می‌دهد. گریه می‌کند، به ما می‌چسبد و با صدای زیری که ما نمی‌توانیم بفهمیم صحبت می‌کند. راهکارهایی که امتحان کرده‌ایم: وضعیت ما: در کوتاه‌مدت می‌توانیم او را واداریم از نالیدن دست بردارد، اما همیشه دوباره برمی‌گردد. نالیدن او شوهرم را دیوانه می‌کند و صدایش باعث می‌شود که من بخواهم سر خود را به دیوار بکوبم. راه حل‌های کارشناسان  ناله‌کننده را نادیده بگیرید: کودکان برای جلب توجه ناله می‌کنند و کودکی که به طور معمول ناله می‌کند احتمالاً یاد گرفته است این رفتار تحریک‌کننده باعث می‌شود والدینش تسلیم شوند. پس تسلیم نشوید! هنگامی که کودک شما شروع به استفاده از صدای زیر و نالان خود می‌کند، رک و راست از گوش دادن خودداری کنید. با اولین زاری فقط بگویید: «نکن! من به نالیدن گوش نمی‌کنم. با صدای معمولیت به من بگو چی می‌خوای». در صورت ادامه دادن، کودک خود را نادیده بگیرید. موضوع اصلی این است که به نمایش او واکنش نشان ندهید. نالیدن را به تخلفی که وقفه می‌گیرد تبدیل کنید: با اولین صدای بهانه‌گیری، مویه، نق زدن یا نالیدن بگویید: «اگه به ناله کردن ادامه بدی، باید مدتی رو تو اتاق بگذرونی تا آماده‌ٔ حرف زدن نرمال بشی». اگر فوراً اطاعت نکرد، او را به اتاق خودتان هدایت و تایمر را تنظیم کنید تا منظور شما را […]

کودک من نسبت به تنبیه مصون است من دوقلوهایی سه ساله دارم. یکی سربه‌راه و دیگری قانون‌شکن است. این دومی مطلقاً هیچ اهمیتی به تنبیه شدن نمی‌دهد. مثلاً اگر لباس پرنسسی محبوبش را مثلاً به خاطر پریدن روی مبلمان از او بگیرم، کلاه لباس را برایم می‌آورد و می‌گوید: «مامان اینو یادت رفت.» و اگر غذا را اتفاقی روی زمین بریزد و من از او بخواهم آن را تمیز کند، می‌گوید: «نه، تو تمیزش کن». می‌گویم به او کمک خواهم کرد اما اگر پاکش نکند بستنی نمی‌گیرد. او این کار را نمی‌کند، بستنی را از دست می‌دهد، گریه می‌کند و به زودی همه چیز فراموش می‌شود. راهکارهایی که امتحان کرده‌ایم: وضعیت ما: احساس می‌کنم هیچ مجازاتی تأثیر ندارد و این مرا از عصبانیت دیوانه می‌کند. راه حل‌های کارشناسان  دادن و همچنین گرفتن را به او بیاموزید: همان‌طور که کشف کرده‌اید، گرفتن چیزها از این کودکتان فقط به او قدرت می‌دهد. بچه‌ها باید یاد بگیرند که چگونه عضوی از یک خانواده باشند و باید به او بیاموزید که شما کارهای خاصی را برای او انجام می‌دهید و در عوض او هم کارهای خاصی را برای شما انجام می‌دهد. به جای محروم کردن او از بستنی، بگویید: «حتماً، تو می‌تونی بستنی بخوری. ولی اول کاری که باید انجام بدی اینه که…». یادتان باشد با بچه‌هایی شبیه این کودک شما نباید هیچ چیز را به طور خودکار به او بدهید. اگر چیزی می‌خواهد، ابتدا باید کاری انجام دهد. ارتباط برقرار و سپس تصحیح کنید: لازم است برچسب‌هایی را که روی دوقلوهای خود زده‌اید از ذهنتان پاک کنید، در[…]

فرزند من اصلاً همکاری نمی‌کند پسر من که تقریباً سه ساله است، ظاهراً شنوایی انتخابی دارد. اگر به او بگویم وقت آن است که از پارک برویم، فرار می‌کند و فقط به کاری که می‌کند ادامه می‌دهد و از من دور می‌ماند. وقتی در ماشین را باز می‌کنم یا برادر کوچک‌ترش را روی صندلی ماشینش می‌گذارم، با این‌که به او گفته‌ام نزدیکم بماند، در می‌رود. می‌توانم بارها به او بگویم که اسباب‌بازی‌هایش را بردارد و انگار اصلاً نمی‌شنود اما اگر بگویم «شکلات»، بلافاصله پاسخ می‌گیرم. راهکارهایی که امتحان کرده‌ایم: وضعیت ما: احساس می‌کنم دیگر طاقتم طاق شده است. راه حل‌های کارشناسان  مسئولیت را به عهدهٔ کودک بگذارید: پسر شما بسیار سرسخت و خودسر به نظر می‌رسد و بچه‌های خودسر به عواقب منفی واکنش خوبی نشان نمی‌دهند و پیامدها فقط آنها را عصبانی می‌کنند. به جایش، جدولی برای پاداش‌دهی به رفتار خوب ایجاد کنید. راهکار پاداش‌دهی این پیام را می‌دهد که کودک شما کنترل زندگی خود را در دست دارد و این‌که انتخاب‌هایش با پیامدهایی همراه هستند. اولویت‌بندی کنید: راه حلی ساده برای کشمکش‌های مربوط به سوار شدن در ماشین این است که او را قبل از برادر کوچکش روی صندلی بگذارید. در اینجا موضوع سلامت و ایمنی در میان است که او هیچ انتخابی دیگری ندارد. بجز آن، شما باید نبردهای خود را انتخاب و اولویت‌بندی کنید. ابتدا چیزی که برایتان مهم‌تر از همه است مانند جمع کردن اسباب‌بازی‌ها را انتخاب کنید تا رویش کار کنید. با صدایی مهربان اما قاطع به او بگویید که چه انتظاری دارید و این‌که جدی هستید. درک[…]

کودک ما گستاخی می‌کند پسر پنج ساله‌ٔ من می‌تواند واقعاً باوقار و برازنده باشد، اما دهانش از کنترل خارج شده است. وقتی می‌خواهیم او را در موردی تأدیب کنیم یا از او بخواهیم دست بردارد، به ما فحش می‌دهد، حاضرجوابی می‌کند و کینه‌توزانه رفتار می‌کند و این رفتارش فقط در خانه نیست. وقتی حاضر نشد اسباب‌بازی‌هایش را جمع کند من همه‌شان را برداشتم و او هرگز درخواست پس دادن آنها را نکرد. ما به شوخی می‌گوییم که او یک وکیل، مبلغ مذهبی یا سیاستمدار خواهد بود، اما صادقانه بگویم، او نیاز به یادگیری مرزها و احترام گذاشتن دارد. راهکارهایی که امتحان کرده‌ایم: وضعیت ما: هیچ چیز واقعاً برای مدت طولانی جواب نمی‌دهد. دیگر نمی‌دانم با او چه کنم و از آنچه آینده در چنته دارد می‌ترسم. راه حل‌های کارشناسان  به این رفتار برچسب بزنید: هر زمان که حرف نامحترمانه‌ای از دهان کودک بیرون آمد، همان جا واکنش نشان دهید: «نمی‌تونی به من فحش بدی. این غیرقابل قبوله». صدا و زبان بدن خود را خونسرد و خنثی نگه دارید، بدون غیظ و چشم غره رفتن و تا زمانی که بددهانی متوقف نشود، از هر گفت‌وگویی خودداری کنید. همچنین می‌توانید چیزی مثل این بگویید: «تمومش کن. این‌که به من بگی احمق، بی‌احترامیه. وقتی تونستی خوب صحبت کنی می‌تونیم با هم حرف بزنیم». اگر بددهانی ادامه پیدا کرد، یک پیامد روشن تعیین کنید که مستقیماً به بی‌ادبی کودک مربوط باشد و تسلیم نشوید! برای مثال پیامدش می‌تواند ۱۰ بار تکرار پاسخ مؤدبانه با لحنی محترمانه باشد. شما اشاره کردید که او می‌تواند خیلی رفتار برازنده‌ای داشته باشد، بنابراین[…]

فرزندم موقع تماس‌های تلفنی وسط صحبتم می‌پرد پسر سه ساله‌ٔ من، وقتی شوهرم یا من با تلفن حرف می‌زنیم خیلی بی‌تاب می‌شود. او با استفاده از صدای خود یا بازی با اسباب‌بازی‌های پر سروصدا، هر کاری از دستش برمی‌آید انجام می‌دهد تا مکالمه‌ٔ ما را قطع کند. ما اهل صحبت طولانی پای تلفن نیستیم. در واقع الان دارم در مورد تماس‌های کوتاه و کاربردی مثل وقت گرفتن از پزشک صحبت می‌کنم! راهکارهایی که امتحان کرده‌ایم: وضعیت ما: به نظر می‌رسد که پیشرفت بسیار کمی داریم. راه حل‌های کارشناسان  اتاق را ترک کنید: به خاطر گنجینه‌ٔ تکنیک‌های تربیتی مثبتتان تبریک می‌گوییم، اما به نظر می‌رسد این از آن مواردی است که کلمات قادر به قانع کردن کودکتان نیستند و زمان آن رسیده است که عملاً اقدام کنید. توصیه می‌کنیم هنگام تماس تلفنی جدایی فیزیکی ایجاد کنید، یعنی درحالی‌که کودکتان مشغول کاری است، برای تماس به اتاق دیگری بروید. به او بگویید درست به محض اتمام تلفن به او ملحق خواهید شد. در ابتدا ممکن است کمی سروصدا کند، اما یاد می‌گیرد که تحمل این جدایی‌های کوتاه را در خود ایجاد کند.  بچه‌ها اغلب نمی‌خواهند برای جلب توجه والدین خود با کسی رقابت کنند، اما کودک شما باید در مورد خشنودی سپرده‌شده یا همان رضایت معوق بیاموزد، یعنی یاد بگیرد و متوجه شود که تأخیر انکار نیست، فقط تأخیر است. به او کمک کنید صبر کردن را یاد بگیرد: شما برای این هدف سخت تلاش می‌کنید، اما به نظر می‌رسد چیزهای زیادی را امتحان می‌کنید و به هیچ‌کدام از آنها به اندازه‌ٔ کافی نمی‌چسبید تا ببینید آیا جواب[…]

فرزند من مردم را می‌زند پسر شش ساله‌ٔ من وقتی به چیزی که می‌خواهد نمی‌رسد، دیگران را می‌زند. وقتی دوستش بازی ویدیویی‌ایش را به او نداد، گردنش را فشار داد. کاملاً بی‌مقدمه و بی‌دلیل خواهر 20 ماهه‌اش را از روی کاناپه پایین انداخت و بعد از خاموش کردن تلویزیون، من را می‌زند. او نسبت به سنش تنومند و قوی است و من نگرانم که واقعاً به کسی صدمه بزند. راهکارهایی که امتحان کرده‌ایم: وضعیت ما: شوهرم فکر می‌کند زدن دیگران یک رفتار نرمال پسرانه است و پسرمان وقتی بزرگ‌تر شد، آن را پشت سر خواهد گذاشت. اما من چنین نظری ندارم. چگونه می‌توانم به کودکم بفهمانم که زدن دیگران درست نیست؟ راه حل‌های کارشناسان  زدن به باسن را جا بیندازید: این تنبیه اینجا جواب نمی‌دهد. تنبیه بدنی در واقع برای تخلیه‌ٔ خشم والدین است، نه دلسرد کردن یک بچه از رفتار بد! اما کار درستی می‌کنید که او را با وقفه‌ٔ تربیتی از بقیه جدا می‌کنید؛ برای حفظ ایمنی افراد و برای این‌که همه بتوانند آرام شوند. پس از وقفه، با او در این مورد که در آینده به جای کتک زدن و بدرفتاری چه کاری می‌تواند انجام دهد، صحبت کنید. راهنمایی‌اش کنید تا با کلمات بیان کند: بچه‌ها وقتی به خواسته‌شان نمی‌رسند، احساس تحریک‌شدگی می‌کنند. شما باید به او بیاموزید که چگونه عصبانیت را به شیوه‌ٔ درست ابراز کند. وقتی به نظر می‌رسد ممکن است از کوره در برود، دست‌هایش را بگیرید تا نتواند کسی را بزند و به او کمک کنید تا احساساتش را به زبان بیاورد و بگوید: «می‌شه لطفاً منم یه نوبت بازی کنم؟» او را به خاطر[…]

فرزندم دائم از ما سرپیچی می‌کند پسر سه ساله‌ٔ من بسیار نافرمان است. او کارهایی را انجام می‌دهد که ما به طور خاص به او می‌گوییم نکند، مانند کوبیدن یک اسباب‌بازی به دیوار یا پرتاب عروسکش و اگر به چیزی که می‌خواهد نرسد، خواه اجازه‌ٔ تماشای تلویزیون باشد یا خوردن تنقلات خاصی، الم‌شنگه به پا می‌کند. راهکارهایی که امتحان کرده‌ایم: وضعیت ما: در کوتاه‌مدت رویکرد ما مؤثر است، اما هر کاری که می‌کنیم در طولانی‌مدت بی‌فایده است. دیگر هیچ راه حلی به ذهنمان نمی‌رسد. راه حل‌های کارشناسان انتظارات خود را واضح اعلام کنید: اگر فرزندتان نمی‌داند باید چه کاری را متفاوت انجام دهد، راهکارهای شما در طولانی‌مدت جواب نمی‌دهند. انتظارات خود را با آرامش، قاطعیت و با به کار بردن کلماتی هر چه کمتر بیان کنید: «تو نباید خرست رو پرتاب کنی». یک گزینه‌ٔ منطقی یا مصالحه‌ای ارائه دهید: «می‌خوای تو حیاط توپ پرتاب کنی یا با خرست داخل خونه بازی کنی؟» اگر او هنوز سرکشی می‌کند، پیامدی متناسب با جرمش تعیین کنید، مانند: «اگه دوباره خرست رو پرت کنی، من برش می‌دارم». هر بار پیامدی را که تعیین کردید بلافاصله و بدون مذاکره، التماس یا هشدار عملی کنید تا او ارتباط بین آنها را ببیند. از کودک دعوت به همکاری کنید: شما یک راه حل طولانی‌مدت ندارید. فرزندتان ممکن است لحظه‌ای دست از کارش بردارد، مثل وقتی مجبور می‌شود هزینه‌ٔ رفتار بدش را بپردازد، سپس کمی بعد با انجام دوباره‌ٔ آن کار تلافی می‌کند. این فرصتی برای دعوت او به همکاری است. به جای کنترل یا تنبیه، بپرسید: «دوست داری دوباره امتحان کنی؟» برخی از بچه‌های جسور و مستقل قبل[…]

بچه‌ٔ من داستان‌های دروغ به دوستانش می‌گوید پسر من دائماً در مورد خودش داستان‌های دروغ می‌بافد. او به دوستانش می‌گوید که در کاراته کمربند سیاه دارد، درحالی‌که در واقعیت از پنج سالگی به بعد ورزش رزمی انجام نداده است یا در این مورد که چه نوازنده‌ٔ گیتار خوبی است لاف می‌زند، درحالی‌که هرگز آموزش گیتار ندیده است. من نگرانم که او دوستانش را به این دلیل از دست بدهد. راهکارهایی که امتحان کرده‌ایم: وضعیت ما: او همچنان حقیقت را می‌پیچاند و من با شنیدن آن از خجالت سرخ می‌شوم. راه حل‌های کارشناسان به جای انتقاد همدلی کنید: به نظر می‌رسد کودک شما عزت نفس پایین و تصور نازلی از خود دارد. بنابراین، به جای انتقاد از او برای دستکاری حقیقت، همدلی با او را امتحان کنید. مثلاً بگویید: «کمربند مشکی تو کاراته. این یه هدف عالیه. دوست داری اون رو به واقعیت تبدیل کنی؟» یا «گیتاریست چیز فوق‌العاده‌ایه که بخوای باشی. چطور می‌تونیم عملی‌ش کنیم؟» قبل از این‌که رفتار فرزندتان را تصحیح کنید، با او ارتباط برقرار کنید و در برابر وسوسه‌ٔ سرزنش و دلسرد کردن یا تمسخر او، که فقط باعث می‌شود احساس بدتری نسبت به خودش پیدا کند، مقاومت نکنید. منتظر ترک آن بمانید: شاید لازم باشد یک رابطه‌ٔ دوستی را به خاطر فخرفروشی از دست بدهد تا متوجه شود. ممکن است شنیدنش برای شما دشوار باشد، اما برخی از بچه‌ها باید چیزها را به روش سختش یاد بگیرند. عزت نفس کودک را تقویت کنید: طبیعی است که بخواهد احساس کفایت، مهم بودن و ارجمندی کند. ممکن است مسئله این باشد که فرزندتان با همسالان خود مشکل دارد و فکر[…]

فرزندم حرف مرا نشنیده می‌گیرد بچهٔ من باهوش و فعال است و مشکل زیادی در تمرکز کردن دارد. لباس پوشیدن صبح نیاز به ده‌ها بار یادآوری دارد. مسواک زدن نیاز به تغییر مسیرهای متعدد از فعالیت‌های دیگر دارد. همین صحنه برای بیرون آمدن از خانه و آماده شدن برای خواب نیز اجرا می‌شود. برای انجام هر کاری باید بالای سر او بمانم. کار معمولاً انجام می‌شود، اما نه بدون یک یا دو جنجال و الم‌شنگه! راهکارهایی که امتحان کرده‌ایم: وضعیت ما: از سر گذراندن هر روزه‌ٔ این روال واقعاً خسته‌کننده است. راه حل‌های کارشناسان بیرون از چارچوب فکر کنید: زمانی آرام و دلپذیر را انتخاب کنید تا با هم در مورد کارهایی که هر دو می‌توانید برای مقابله با مشکل انجام دهید هم‌فکری کنید. گیر افتادن در یک روتین ثابت آسان است، اما گزینه‌های دیگری وجود دارد. برای این‌که صبح‌ها راحت بگذرند، می‌توانید زودتر بلند شوید یا می‌توانید شب قبل مقدماتی را آماده کنید. مثلاً لباس‌هایش را از کمد بیرون بگذارید، مسواک او را آماده کنید و کفش، کت و کیفش را کنار در خانه بگذارید. همچنین از او نظر بخواهید که: «چه کاری رو می‌تونیم متفاوت انجام بدیم تا تو به‌موقع از در بیرون بری؟» بگذارید یک فهرست به جای شما صحبت کند: خود را جای کودکتان بگذارید. او بهترین کاری را که در توانش است انجام می‌دهد. برای هماهنگی با او ممکن است لازم باشد سرعت انجام کارها را کمتر کنید یا زمان بیشتری به او بدهید. شما در یک جنگ قدرت گیر افتاده‌اید که در آن پیروز نخواهید شد. از او بخواهید فهرستی از تمام کارهایی[…]

۱. بچه‌ٔمن به دیگران زور می‌گوید پسر دو سالهٔ من قلدر است. اگر به چیزی که می‌خواهد نرسد، کسی را که هدف پرخاشگری او قرار گرفته می‌زند، به او چنگ می‌زند، موهایش را می‌کشد و اشیا را به سمتش پرتاب می‌کند. راهکارهایی که امتحان کرده‌ایم: وضعیت ما: هیچ چیز کارساز نیست. ما یک نوزاد جدید داریم و نگرانیم این الگو ادامه پیدا کند. روی نکات مثبت تمرکز کنید: کار درستی می‌کنید که پس از یک اپیزود پرخاشگرانه به کودکتان وقفه می‌دهید. او قانون شماره یک دعواهای خانوادگی، یعنی ایمن بودن را نقض می‌کند، بنابراین باید او را از بقیه جدا کنید تا آرام شود. اما شما باید این تمایزها در مورد کودک خوب و کودک بد را از سرتان بیرون کنید، زیرا این فکر روی نحوه‌ٔ فرزندپروری شما تأثیر می‌گذارد و بچه‌ها مطابق برچسب‌هایی که به آنها می‌زنید، رفتار خواهند کرد. همچنین، به رفتار خودتان هم نگاهی بیندازید، آیا کاری انجام می‌دهید که باعث برانگیختن رفتار او شود بر اساس سرنخ‌های ابتدایی رفتار کودکتان اقدام کنید: کودک دو ساله به عمد به کودک دیگری آسیب نمی‌رساند. پسر کوچکتان کنترل اندکی روی تکانه‌هایش دارد و احتمالاً اکنون که کودک نورسیده دارید اوضاع بدتر می‌شود، زیرا حسادت او بیشتر خواهد شد و شما وقت کمتری برای نظارت خواهید داشت. برای حفظ سلامت روان خود، تا جایی که ممکن است از هر اسباب‌بازی دو تا دم دست داشته باشید. همچنین فضایی را مهیا کنید که در صورت نیاز هر کودک بتواند به آن عقب‌نشینی کند. از آموزش دادن در مورد مفاهیم قلدر-قربانی به کودکتان خودداری کنید: از لحاظ تکاملی این رفتاری نرمال برای کودک دو ساله[…]